چگونه می‌توان در اقلیم گرم و متغیر ایران، پنلی را برگزید که نه تنها در شرایط آزمایشگاهی، بلکه در عمل و در طول چرخه ۲۰ ساله بهره‌برداری، پایداری خود را حفظ کند؟ چالشِ اصلی، عبور از «نگاهِ خریدِ صرف» و ورود به حوزه «ارزیابیِ عملکرد واقعی» در شرایط محیطی است؛ جایی که تفاوتِ ناچیز در ضرایب دمایی یا کیفیت ساخت، می‌تواند تفاوتِ معناداری در شاخص هزینه هم‌تراز شده انرژی (LCOE) و بقای اقتصادی پروژه ایجاد کند.
در پروژه‌های نیروگاهی، انتخاب پنل نباید به مقایسه‌ای ساده میان توان نامی و قیمت اولیه محدود شود، بلکه لازم است این انتخاب بر پایه تحلیل چرخه عمر، عملکرد واقعی در اقلیم مقصد و انطباق کامل با طراحی الکتریکی و راهبرد بهره‌برداری انجام شود.در حقیقت شاخص LCOE یا همان «هزینه تمام‌شده برق در طول عمر نیروگاه»، معیاری کلیدی برای سرمایه‌گذاران است که نشان می‌دهد به ازای هر کیلووات‌ساعت برقی که نیروگاه در طول ۲۰ تا ۲۵ سال تولید می‌کند، چقدر هزینه صرف شده است؛ هرچه کیفیت پنل بالاتر باشد، این هزینه کمتر و سودآوری پروژه بیشتر خواهد بود.
در ارزیابی فنی ماژول، نخست باید راندمان تبدیل، ضریب دمایی توان، رفتار پنل در دماهای بالا، نرخ افت اولیه LID (افت ناشی از نور) و LeTID (افت ناشی از نور و دمای بالا) در صورت ارتباط با فناوری سلول، و نرخ افت سالانه عملکرد به‌طور دقیق بررسی شود.
در پروژه‌های بزرگ، اعتبار سازنده، ثبات کیفیت تولید، امکان تأمین یکنواخت سری‌های محصول، شرایط ضمانت‌نامه محصول و عملکرد، و توان پاسخ‌گویی فنی در طول دوره بهره‌برداری از جمله معیارهای کلیدی هستند.